News
Δευτέρα, 08 Ιανουαρίου 2018 19:05

Νοσταλγίες: Τα χωριά που αφήσαμε

Κασσανδρινό Χαλκιδικής

Στην Κοιλάδα των Ονείρων....

Το μικρό χωριουδάκι μου, το όμορφο Κασσανδρινό βρίσκεται στην χερσόνησο της Κασσάνδρας Χαλκιδικής. Είναι ένα από τα δεκαπέντε χωριά της χερσονήσου και βρίσκεται στο κέντρο της. Είναι χτισμένο μέσα σε μια κοικάδα - την κοιλάδα των ονείρων - όπως την ονόμασαν περαστικοί Γερμανοί τουρίστες. Το Κασσανδρινό είναι πνιγμένο στο πράσινο με ένα πανέμορφο πευκόφυτο ορίζοντα με πελώρια πεύκα. Στο υπόλοιπο δάσος υπάρχουν εκατοντάδες διαφόρων ειδών χαμόκλαδα όπως κουμαργιές, ρήχια, σπόρτα κλπ που μαγεύεται κανείς περπαντώντας στο δάσος. Επίσης υπάρχουν διάφορα βότανα όπως αρωματική ρήγανι, φρασκόμηλο (τσάι του βουνού), θυμάρι, χαμομήλι, μυρτιά και άλλα.

Το παραδοσιακό χωριό μου με 120 σπίτια και 350 μόνιμους κατοίκους είναι ένα πολύ παλιό χωριό και για το όνομα του υπάρχουν δύο εκδοχές. Η μία είναι ότι πήρε από την γειτονική Κασσανδρεία. Η άλλη εκδοχή είναι ότι το πήρε από τον Μακεδόνα Βασιλιά Κάσσανδρο, ο οποίος στην δροσερή κοιλάδα διατηρούσε σιτηρά, όσπρια και άλλα εσπεριδοειδή για το στρατό του. Πράγματι λίγο έξω από το χωριό στην τοποθεσία "Αμπάρες" βρέθηκαν πολλά "πιθάρια" με απομεινάρια σιταριών κλπ.

Η απάνεμη, ήρεμη και πανέμορφη κοιλάδα που βρίσκεται στο Κασσανδρινό ήταν κατοικημένη από την αρχαιότητα και κατά τους βυζαντινούς χρόνους. Το μαρτυρούν απομεινάρια κτισμάτων, αλλά και η εκκλησία η Αγία Τριάδα (παλιά κατακόμβη) με θαυμαστές τοιχογραφίες. Το χωριό καταστράφηκε, συθέμελα από τους Τούρκους στο χαλασμό της Κασσάνδρας το 1821. Το 1826 άρχισε να ξανακτίζεται από αυτούς που επέζησαν και επέστρεψαν δειλά - δειλά στον τόπο τους. Η εκκλησία του χωριού "Κοιμησης της Θεοτότου" ξαναχτίστηκε στην δεκαετία του 1950 με πρωτεργάτη τον αείμνηστο πατέρα μου, Αντώνιο Αμπελά, που ήταν και πρόεδρος του χωριού. Η εκκλησία κτίστηκε από πελεκητή ντόπια πέτρα. Γιορτάζει δε στις 15 Αυγούστου. Σε απόσταση 3 χλμ νοτιοανατολικά του χωριού σε μια μαγευτική τοποθεσία με αιωνόβια δένδρα, άρια και βαλανιδιές, είναι κτισμένο το πανέμορφο εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου, που σε μια πέτρινη πλάκα υπάρχουν τα πέντε ονόματα αυτών που το έχτισαν.

Μεταξύ αυτών είναι το όνομα του παππού μου, Γεώργιο Αμπελά, που με υπερηφάνεια το προσέχω όταν επισκέπτομαι το εκκλησάκι. Κάθε χρόνο στην γιορτή του Αγίου Γεωργίου, στις 23 Απριλίου, γινόταν παραδοσιακό πανηγύρι και ψηνόνταν δεκάδες αρνιά - δωρεά από τους βοσκούς και μοιραζόνταν σε εκατοντάδες κόσμο από τα γύρω χωριά που πήγαιναν να προσκυνήσουν τον Άγιο.

Το χωριό διαθέτει και συνεχίζει να διαθέτει κοσμικές ταβέρνες τον "Ζάχο" και την "Χριστίνα", που προσελκύουν πλήθος κόσμου τα καλοκαιρινά βράδυα. Τα σπουδαιότερα προϊόντα του χωριού ήταν σιτηρά ποιότητος, λάδι, μέλι αρίστης ποιότητας και φρούτα. Το 95% του πληθυσμού ασχολούνταν με τη μελισσοκομεία. Εδώ θέλω να σημειώσω ότι στην δεκαετία του 1940, το μικρό Κασσανδρινό, ήταν το κέντρο της Κασσάνδρας. Λόγω της μεγάλης παραγωγής των προϊόντων είχε 3 συνεταιρισμούς - γεωργικός, μελισσοκομικός και συνεταιρισμός ρετσίνης. Υπήρχε και δασονομείο με δασονόμο τον Δημήτριο Λάνη, από την παλιά Ελλάδα και υπάλληλο του υπουργείο Γεωργίας και δύο αγροφύλακες δια την φύλαξη των δασών.

Στο δημοτικό σχολείο είχε 14 - 150 παιδιά και 3 δασκάλους, που δείχνει αύξηση του πληθυσμού στο μικρό Κασσανδρινό. Υπήρχαν 3 καφενεία που τα Σαββατοκύριακα γέμιζαν κόσμο από τα γύρω χωριά για να τους διασκεδάζουν οι ορχήστρες που ερχόταν από άλλα μέρη. Το μικρό Κασσανδρινό ήταν τότε το κέντρο της Κασσάνδρας. Τώρα ο τουρισμός το κατάντησε το μικρότερο χωριό, όμως παραμένει πάντα γραφικό.

 Νότια του χωριού και σε απόσταση 6 χλμ από το Κασσανδρινό βρίσκεται ο οικισμός Μόλα Καλύβα, που ανήκει στην κοινότητα Κασσανδρινού. Για το όνομα του οικισμού λέγεται το πήρε από έναν φύλακα που είχαν οι καλόγεροι σ' αυτήν την περιοχή. Ονομαζόταν Μόλας και διέμενε σε μία καλύβα. Στου Μόλα την Καλύβα, έλεγαν οι ντόπιοι. Η Μόλα Καλύβα διαθέτει ξενοδοχεία, ταβέρνες, κλαμπ, μπαρ, δωμάτια για ενοικίαση, σούπερ μάρκετ κλπ. Η Μόλα Καλύβα με το ήρεμο παραδεισένιο τοπίο, το ξηρό κλίμα, την απέραντη, πανέμορφη παραλία και δάση από πεύκα που γλύφουν το κύμα, προσφέρεται για τους λάτρεις της ησυχίας και φυσικής ομορφιάς.

Το μικρό χωριουδάκι μου το Κασσανδρινό και η Μόλα Καλύβα, μου έχουν γίνει βίωμα, γι' αυτό έχτισα στην παραλία ένα σπιτάκι που επισκεπτόμουνα τακτικά. το άφησα στα παιδιά μου για να μην ξεχάσουν τις ρίζες τους. Θυμάμαι στα παιδικά μου χρόνια, το καλοκαίρι που επέστρεφα από την Θεσσαλονίκη, όπου πήγαινα στο γυμνάσιο, στο χωριό μου. Η λαχτάρα μου και η επιθυμία μου ήταν να γυρίζω ώρες τα όμορφα, ήρεμα και καταπράσινα δάση του. Με μάγευαν και με γοήτευαν και ήθελα να τα απολαύσω. Το ίδιο έκανα και τα τελευταία χρόνια, όταν πήγαινα στην πατρίδα μου, παρ' όλη την ηλικία μου.

Η μαζική μετανάστευση του 1955 παρέσυρε, πολλούς νέους γεννημένους στο Κασσανδρινό, με παρέσυρε και μένα και έφυγα στην Αυστραλία. Περίπου 30 άτομα μετανάστευσαν από το Κασσανδρινό, στην Αυστραλία, ποτέ όμος δεν ξεχνούν το χωριό τους και το επισκέπτονται τακτικά. Επιστρέφοντας στην Αυστραλία φέρνουν μαζί τους τις μνήμες του χωριού μας και με ευλάβεια αναπολούν το επόμενο γύρισμά τους.

Κι εγώ στα 89 μου χρόνια φυλάω σαν άλλες θερμοπύλες τις μνήμες αυτές που φέρνουν τον τίτλο - Κασσανδρινό: Κοιλάδα των ονείρων. Τώρα όμως με νοσταλγία αναπολώ τα όσα ανέφερα και άθελά μου σιγοτραγουδώ το ιστορικό τραγούδι της μεγάλης Σοφίας Βέμπο. Χωριό μου χωριουδάκι.

 

Γιώργος Αμπελάς

Επίτιμος Πρόεδρος του Συλλόγου Χαλκιδικέων και Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Αποδήμων Χαλκιδικέων.

Published in Πολιτισμός
Sponsors