Χορευτικό Εφήβων Κασσανδρείας - Φούρκας


News

Displaying items by tag: κοινωνία

Η ανακοίνωση της 

Γενικής Περιφερειακής Αστυνομικής Διεύθυνσης Κεντρικής Μακεδονίας

για το τραγικό συμβάν

“Σήμερα (14 Ιανουαρίου 2020) και ώρα 13.20 περίπου, σε περιοχή της Κασσάνδρας Χαλκιδικής, Ι.Χ.Φ. όχημα που οδηγούσε 38χρονος ημεδαπός, παρέσυρε σε αύλειο χώρο της οικίας του, ανήλικη ημεδαπή, με αποτέλεσμα τον θανάσιμο τραυματισμό της. Προανάκριση για τα ακριβή αίτια του δυστυχήματος διενεργείται από το Αστυνομικό Τμήμα Κασσάνδρας.”

Published in Κοινωνία

Σύμφωνα με καταγγελίες πολιτών από την Άθυτο Χαλκιδικής χθες στο χωριού τους,οπως αναφέρουν , συνέβη ένα σοβαρό ατύχημα από αδέσποτα σκυλιά.

Ποιο συγκεκριμένα τέσσερα αδέσποτα σκυλιά όρμηξαν σε ένα εντεκάχρονο παιδί το οποίο και το τραυμάτισαν σοβαρά.

Όλα αυτά έγιναν σε κεντρικό σημείο  του χωριού,άμεσα κάποιοι περαστικοί βοήθησαν το παιδί.

Οι γονείς μετέφεραν το παιδί στο Κέντρο Υγείας Κασσάνδρειας και από κει με ασθενοφόρο μεταβεί σε νοσοκομείο.

Το παιδί σήμερα είναι καλύτερα στην υγεία του με εμφανεί τα σημάδια της επίθεσης 

Οι κάτοικοι της Αθύτου είναι ιδιαίτερα αναστατωμένοι μιας και δεν είναι η πρώτη φορά που συνέβει κάτι τέτοιο.

Τα αδέσποτα σκυλιά κάθε χειμώνα όλο και πληθαίνουν στην Άθυτο με αποτέλεσμα οι κάτοικοι να φοβούνται να περπατήσουν στο χωριό και ζητούν να δοθεί μια λύση, τόσο για την ασφάλεια των κατοίκων, όσο και για τους τετράποδους φίλους μας που πρέπει, βρουν μια στέγη που τους αρμόζει.

Published in Κοινωνία

Μεγάλη θλίψη για την Κασσάνδρεια σήμερα.

Θρηνούμε τον αδόκητο θάνατο του νεαρού συμπολίτη μας Δημήτρη Μιχαλάκη, του οποίου το νήμα της ζωής κόπηκε σε τροχαίο δυστύχημα.
Η Δήμαρχος και το Δημοτικό Συμβούλιο εκφράζουμε τη βαθιά μας θλίψη και τα θερμά μας συλλυπητήρια στην οικογένεια και στους οικείους του εκλιπόντα.

Published in Κοινωνία

γράφει ο Μουστάκας Ξ. Δημήτριος.

Φώτο από ME-Gallery

 

Εντυπωσιακά φλαμίνγκο έκαναν την εμφάνισή τους στα μέσα Νοεμβρίου στον υγροβιότοπο του Αγίου Μάμα.

Τα φλαμίνγκο ξεκίνησαν το αποδημητικό τους ταξίδι από την κεντρική και βόρεια Ευρώπη προς θερμότερα κλίματα. Στο πέρασμά τους σταμάτησαν να ξεκουραστούν στον μικρό υγροβιότοπο του Αγίου Μάμα, που αποτελείτε από στάσιμα νερά, αμμοθίνες και καλαμιώνες, πριν συνεχίσουν το ταξίδι τους προς τον νότο.

Σύμφωνα με την Wikipedia, το μεγάλο φλαμίνγκο που απαντάτε και στον ελλαδικό χώρο, ζει στους υγροβιότοπους των παράκτιων χωρών της Μεσογείου, την Αφρική, την Ινδική υποήπειρο και την Μέση Ανατολή. Στην Ελλάδα είναι επιδημητικό πουλί, πιο πολυάριθμο όμως τον χειμώνα. Κατά καιρούς προσπάθησε να φωλιάσει στην χώρα μας χωρίς όμως επιτυχία.

Το μεγάλο φλαμίνγκο φτάνει μέχρι και τα 145 εκατοστά μήκος και 187 εκατοστά ύψος ενώ το άνοιγμα των φτερών του αγγίζει τα 170 εκατοστά. Το βάρος του αρσενικού είναι 3 με 4 κιλά ενώ του θηλυκού 2 με 3,3 κιλά.

Έχει λεπτό σώμα, μακρόστενα πόδια και λαιμό. Το φτέρωμα στα ενήλικα άτομα είναι λευκό, όμως πολλές φορές γίνεται ρόδινο λόγω χρωστικών ουσιών που παίρνει από την τροφή του. Οι φτερούγες του είναι ανοιχτές ή σκούρες κόκκινες με μαύρες άκρες. Το ράμφος είναι ρόδινο και αυτό με μαύρο χρώμα στην άκρη. Τα νεαρά άτομα είναι σκούρα γκριζοκάστανα με λευκό ουροπύγιο και μαύρα πόδια. Μπορεί να ζήσει έως 33 με 40 χρόνια.

Ζει σε ρηχούς παράκτιους υγροβιότοπους, όπως παράκτιες λιμνοθάλασσες, πλημμυρισμένες περιοχές, αλμυρές και γλυκές . ή σε εκβολές ποταμών. Τρέφεται με μικρά θαλάσσια ασπόνδυλα όπως γαρίδες, μαλάκια και φύκια.

Γίνεται σεξουαλικά ώριμο σε ηλικία 2-3 ετών και είναι μονογαμικό είδος που φωλιάζει σε αποικίες. Το θηλυκό γεννά 1-2 αυγά τα οποία επωάζει εναλλάξ με το αρσενικό, για 28-29 μέρες. Τα ταΐζει για 70-75 μέρες όπου τα μικρά φεύγουν από την φωλιά τους, με ένα ροζ γάλα που παράγει.

Στην Ελλάδα τα συναντάμε συνήθως τον Μάρτιο καθώς πετάνε προς βορειότερες χώρες και το φθινόπωρο καθώς κατευθύνονται προς νότιες ποιο ζεστές περιοχές.

 

Published in Κοινωνία

Η νεότερη ιστορία της Κασσάνδρας είναι πράγματι μια κολυμβήθρα του Σιλωάμ, που λυτρώνει, αναμορφώνει αλλά και διδάσκει. Καταφεύγοντας σ΄αυτήν διαπιστώνουμε πόσο ψηλότερο ήταν το επίπεδο των προγόνων μας, από την άποψη των αρχών και πεποιθήσεων καθώς και από την άποψη του χρέους και του καθήκοντος για την αναστύλωση της υπόστασης του Έθνους και του μεγαλείου της φυλής μας.
Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, λίγο πριν το 1821, ο περήφανος τότε λαός της Κασσάνδρας, απεργάζετο σχέδια υψηλά για τον ίδιο και την πατρίδα , αδιαφορώντας για οποιοδήποτε πιθανό και ενδεχόμενο τίμημα. Έτσι προέκυψε ορμητικός, κάτω από οποιαδήποτε λογική, ο επικός αγώνας των Κασσανδρινών μαχητών του 1821.
Οι Κασσανδρινοί από τις αρχές του 1800, φιλοξενούσαν, κρυφά από τον Τούρκο κατακτητή, εκατοντάδες οικογένειες αγωνιστών του Ολύμπου, αλλά και άλλων ορεινών περιοχών. 70 Ελληνικά πειρατικά πλοία κυριαρχούσαν στο Β. Αιγαίο.
Εκείνη την περίοδο εγκαταστάθηκε στη ΒΑΛΤΑ ο μεγαλοέμπορος Γιαννιός Χατζηχριστοδούλου με την σύζυγό του Ανθή και τις δύο κόρες του, την Αναστασία και την Κοκώνα. Αυτός μυήθηκε στα της Φιλικής Εταιρείας πολύ νωρίς, πριν δηλαδή ξεσπάσει η Επανάσταση του 1821. Ο πρώτος «Φιλικός Επισκέπτης» στην Κασσάνδρα και γενικότερα στη Χαλκιδική φέρεται ότι ήταν ο αρματολός του Ολύμπου Φαρμάκης Ιωάννης, από το χωριό Βλάστη του Νομού Κοζάνης.
Ο Γιαννιός κατά το 1810, άγνωστο για ποια αιτία , εγκαταστάθηκε οικογενειακώς στη Θεσσαλονίκη. Ευρισκόμενος εκεί κάποια στιγμή διορίστηκε από τον Γιουσούφ Πασσά, Διοικητή Θεσσαλονίκης, ως εκπρόσωπος της Τουρκικής Κυβέρνησης στην Κασσάνδρα. Οι αρμοδιότητές του ήταν: ως Διοικητής της Κασσάνδρας, ( Βοεβόδας) έπρεπε να εφαρμόζει πιστά την ισχύουσα Τούρκικη νομοθεσία και επιπλέον να εισπράττει και τους τούρκικους φόρους από τους κατοίκους. Αυτά τα καθήκοντά του ήταν πολύ περισσότερο αυξημένα σε σχέση με εκείνα του προκατόχου του, μικρού Βοεβόδα. Για το λόγο αυτό, όταν εγκαταστάθηκε και πάλι στη Κασσάνδρα, ως Βοεβόδας, οι κάτοικοι τον αποκαλούσαν μεγάλο Βοεβόδα ή απλά «Μεγάλο Γιαννιό», λόγω του αξιώματός του, και το προσωνύμιο αυτό τον ακολούθησε ιστορικά. Με τη νέα του ιδιότητα εργάστηκε, με πολλούς και διαφόρους τρόπους, υπέρ των συμπατριωτών του. Τελικά φέρεται ως ο πρωτεργάτης της επανάστασης της Κασσάνδρας κατά το 1821.
Στις 18 Μαΐου 1821 τέσσερα Ελληνικά πλοία ήρθαν στην Κασσάνδρα και ανήγγειλαν το χαρμόσυνο γεγονός της επανάστασης των Ελλήνων στην Πελοπόννησο. Ο Γιαννιός, ως φλογερός πατριώτης, αμέσως κάλεσε σε σύσκεψη, στο Μετόχι της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου στην Κασσάνδρα, όλους τους προέδρους των χωριών της Κασσάνδρας, καθώς και αρκετούς οπλαρχηγούς και μαζί με τους αρχηγούς των ως άνω πλοίων, κήρυξαν την Επανάσταση. Στη συνέχεια συνέλαβαν την Τούρκικη φρουρά και τις αρχές που υπήρχαν στην Κασσάνδρα. Φέρεται ότι τους φόνευσαν, εκτός του βοηθού του Κατή τον οποίον εγκαίρως φυγάδευσε ο Γ. Καραθανάσης από την Άθυτο.
Την 29η του μηνός Μαίου 1821 οι Κασσανδρινοί έστειλαν προς τους Αγιορείτες Μοναχούς μια μνημειώδη διακήρυξη η οποία κατέληγε ως εξής: «…… Στείλατε την είδηση της επανάστασής μας προς τα Μαδεμοχώρια και ταχύνατε δια να λάβωμεν και παρά Θεού και παρά του Γένους το στέφανον». Πρώτος υπογράφει ο Γιαννιός Χατζηχριστοδούλου και μετά οι οπλαρχηγοί: Αναγνώστης Γεωργίου, ο Δημήτριος Ιωάννου, ο καπετάν Μανώλης, ο καπετάν Καμπούρης Γεώργιος και ο καπετάν Γεωργίου Ιωάννης. Στις 6 Ιουνίου 1821 Ο Μεγάλος Γιαννιός και η παρέα του έστειλαν προς τον πρωτεργάτη της Επανάστασης στη Χαλκιδική Εμμανουήλ Παπά, ευρισκόμενο στο Άγιο Όρος, επιστολή όπου ζητούσαν να τους αποστείλει ένα έμπειρο πρόσωπο περί τα πολεμικά, για να αναλάβει την αρχηγία των επαναστατών. Μετά τη θυσία του καπετάν Χάψα με τα 62 παλληκάρια από το χωριό Συκιά, στη μάχη των Βασιλικών, οι απομείναντες μαχητές συνέχισαν τον αγώνα της λευτεριάς στο στενό «πόρτες» της Κασσάνδρας. Εκεί φέρεται να πρωτοστατεί και πάλι ο Μεγάλος Γιαννιός με περίπου 400 μαχητές Κασσανδρινούς. Οι μαχητές αυτοί έβγαλαν για αρχηγό τους τον Κώστα Καρατάσιο από τα Παζαράκια και για καπετάνιο τους τον Αθανάσιο Κάψα από τα Παζαράκια επίσης. Ορκίστηκαν από τον Παπαστρατή από τον Άγιο Μάμα « εις το όνομα της Αγίας Τριάδος ώστε να θυσιάσουν το παν μέχρι της τελευταίας ρανίδος του αίματός τους για του Χριστού την πίστη την αγία και της πατρίδος την ελευθερία». Στη συνέχεια με πρόταση του Μιχαλάκη από το Πολύχρονο έσκαψαν, με σκαπάνες και φτυάρια, το στενό μέρος της στεριάς που χώριζε τις δύο θάλασσες, Θερμαϊκό και Τορωναίο Κόλπο και έτσι οι δύο θάλασσες ενώθηκαν. Τελικά το άνοιγμα προς τη πλευρά του Θερμαϊκού ήταν αρκετά ρηχό. Ο Μεγάλος Γιαννιός μαζί με τον Εμμανουήλ Παπά, που και αυτός ήλθε στην Κασσάνδρα, είχαν την γενική εποπτεία του αγώνα. Το στρατηγείο τους ήταν στον Βυζαντινό Πύργο του Αγίου Παύλου.
Ο Ε. Παππάς πρωτοστατεί στην οργάνωση της άμυνας. Του μένουν ακόμη λίγα χρήματα από την τεράστια περιουσία που είχε κάποτε. Στην αρχή παρατάσσει 1000 περίπου πολεμιστές. Ζητεί ενισχύσεις από τους Υδραίους και τον Υψηλάντη. Με εντολή του Υψηλάντη έρχονται για βοήθεια από τον Όλυμπο οι οπλαρχηγοί Διαμαντής, Μπίνος και Λιακόπουλος με 600 περίπου πολεμιστές. Σκαύονται χαρακώματα, χτίζονται προτειχίσματα, στήνονται φράγματα. Οι γυναίκες σαν άλλες Μεσολογγίτισσες φροντίζουν για τον επισιτισμό και την περίθαλψη των τραυματιών. Με άλλα λόγια ένα ακούραστο μελισσολόι, ανεπηρέαστο απ΄ότι είχε συμβεί έως τώρα επιδίδεται με αυταπάρνηση στον αγώνα, συνεπαρμένο από το όραμα της λευτεριάς.
Οι αγωνιστές χωρίστηκαν σε 80 περίπου φυλάκια των 5 ατόμων.
Στη συνέχεια ο Τούρκος Βαλής της Θεσσαλονίκης έστειλε 7 Πασάδες, με το ασκέρι τους, να πολεμήσουν τους Κασσανδρινούς μαχητές. Η λαική μούσα λέει: «7 Πασάδες πολεμούν την έρημη Κασσάνδρα. Κανένας δεν τη πάτησε κανένας δεν την πήρε. Λουμπούτ Πασάς την πάτησε Λουμπούτ Πασάς την πήρε.»
Έτσι ένα βράδυ, την πρώτη Νοεμβρίου 1821 (με το παλιό ημερολόγιο), εορτή των Αγίων Αναργύρων, ξημέρωμα, (ώρα 1:30 πρωινή) ο Λουμπούτ πασάς (7ος Πασάς) επιτέθηκε τους Κασσανδρινούς μαχητές με το εξής στρατηγικό σχέδιο.
Ύστερα από έντονα πυρά πυροβολικού, στο Ανατολικό μέρος (Τορωναίος κόλπος) της διώρυγας, ενήργησε αλλεπάλληλες επιθέσεις πεζικού και ιππικού στο ίδιο αυτό μέρος. Έτσι η μεγάλη μάζα των Κασσανδρινών μαχητών μετατοπίστηκε προς το Ανατολικό μέρος όπου γινόταν η μεγάλη επίθεση των Τούρκων. Στο Δυτικό μέρος της διώρυγας (Θερμαϊκός κόλπος) παρέμεινε ο Μεγάλος Γιαννιός, ως αρχηγός, με λίγους μόνο μαχητές. Κάποια όμως στιγμή ένα μεγάλο τμήμα του Τούρκικου στρατού μετατοπίστηκε αιφνίδια προς το Δυτικό μέρος. Είχαν προφανώς την πληροφορία ότι εκεί ήταν ρηχά τα νερά και αφού έριξαν σάκους με μαλλιά και χώμα, σανίδια, βαρέλια και κλαδιά κατόρθωσαν να περάσουν, τακτικά τμήματα του στρατού τους, μέσα στην Κασσάνδρα, στα νώτα δηλαδή των ολίγων μαχητών του μεγάλου Γιαννιού, τους οποίους και εξουδετέρωσαν. Το κακό συνέχισε και με τους άλλους μαχητές και τελικά ακολούθησε ο γνωστός «χαλασμός» της Κασσάνδρας.
Η παράδοση λέει ότι έγιναν μάχες και στα υψώματα του Πίνακα, της Κύψας και της Παλιόχωρας. Σχετικά δημοτικά τραγούδια αναφέρουν επίσης ότι έγιναν μάχες και στην Επάνω-χώρα, Λεκάνη,Παλαιόκαστρο, Στενάδια και υψώματα Αγίου Παντελεήμονα. Αξίζει να σημειωθεί ότι η τελευταία αυτή περιοχή είναι και σήμερα γνωστή με την τοπωνυμία «Ελληνικά».
Ο απολογισμός αυτού του αγώνα υπήρξε φρικτός. Πάνω από 10.000 άνθρωποι σφαγιάστηκαν και ο αριθμός των αιχμαλώτων άγνωστος. Η Κασσάνδρα έγινε «ολοκαύτωμα» των απίστων. Κανείς δεν ξέφυγε από το γιαταγάνι των Μουσουλμάνων και τη φωτιά των Εβραίων. Να πως περιγράφει αυτό το γεγονός, ο εφημέριος της Βάλτας Παπαγιώργης. «Ήμουν τότε εφημέριος στη Βάλτα. Κρύφτικα στο ταβάνι της εκκλησίας και από εκεί, επί 3 μέρες, μπόρεσα να παρακολουθήσω τις φρικαλεότητες που γίνονταν μπροστά στα μάτια μου. Η εκκλησία λεηλατήθηκε το ιερό μιάνθηκε. Το χωριό ήταν μέσα στις φλόγες. Ο ναός του Κυρίου χρησίμευε για στρατηγείο και καταφύγιο των Μουσουλμάνων και των Εβραίων. Έτρωγαν, έπιναν, χόρευαν, τραγουδούσα και μοίραζαν τα λάφυρά τους. Είδα να διαδραματίζονται πράξεις μιας κτηνωδίας πιο μισητής ακόμη. Άκουσα τους οδυρμούς και τα κλάματα των παιδιών που έπεσαν στα χέρια τους. Άκουσα τα μικρά αυτά πλάσματα να καταργούνται μέσα στην απελπισία τους τον ουρανό και τον Δημιουργό. Τα πτώματα έφραζαν τους δρόμους του χωριού κάτω από τα πόδια των χριστιανών, καρφώνονταν στους τοίχους και στα δένδρα και άναβαν φωτιές στη στιγμή. Δεν λυπούνταν ούτε τις γυναίκες. Είδα τους δήμιους να αρπάζουν τα παιδιά από την αγκαλιά των μανάδων τους και να τα τινάζουν στον αέρα ή να συντρίβουν το κεφάλι τους στο καλντερίμι και άλλα πολλά…»
Έτσι το «ολοκαύτωμα» της Κασσάνδρας είχε ολοκληρωθεί. Η γραφική και πευκόεσα Κασσάνδρα είχε μεταβληθεί σε άχαρο τοπίο, ενδιαίτημα γλαυκών και ορνέων με διεσπαρμένα εδώ και εκεί νεκρά σώματα αγωνιστών άταφα και άκλαφτα. Τα αγριοπούλια πετούσαν σκιαγμένα εδώ και εκεί και ο κόρακας έκραζε ολημερίς από ψηλά ώστε και πάλι ο λαϊκός ποιητής να τον ρωτήσει περίλυπα ήθελε: « Τι κλαις καημένε κόρακα , τι έχεις και όλο σκούζεις. Μη να διψάς για αίματα μη να πεινάς για λέσια? Πέρασε από τα Κύψελα και μέσα από τη χώρα, πέρασε από τον Πίνακα και σύρε στο Παλιόκαστρο και στην επάνω χώρα. Εκεί είναι τα αίματα εκεί είναι τα λέσια…»
Αξίζει τέλος να σημειωθεί ότι η θυσία όλων εκείνων των παλληκαριών της ηρωικής Κασσάνδρας δεν απέβη «επί ματαίω». Όλοι οι ειδικοί συμφωνούν ότι ο αντιπερισπασμός που έφερε στους Τούρκους η επανάσταση αυτή ήταν σοβαρός και μακροχρόνιος. Καθήλωσε επί εξάμηνο σχεδόν ισχυρές Τούρκικες δυνάμεις, στη Χαλκιδική γενικότερα μακριά δηλαδή από τις πολεμικές τους επιχειρήσεις στη Νότια Ελλάδα όπου βέβαια η επανάσταση « για του Χριστού την πίστη την αγία και της πατρίδος την ελευθερία είχε ήδη ξεσπάσει.
Ο πόλεμος αυτός των τότε Κασσανδρινών μαχητών, με τους εφτά Τούρκους πασάδες, αποτελεί ίσως το σημαντικότερο ιστορικό γεγονός κατά την μακραίωνα ιστορία της Κασσάνδρας.

ΜΑΚΡΟΓΙΑΝΝΗΣ ΤΙΜΟΛΕΩΝ Ομότιμος καθηγητής Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Published in Κοινωνία
Τρίτη, 05 Νοεμβρίου 2019 20:51

Έφυγε από τη ζωή ο σεφ Νίκος Κατσάνης

Φτωχότερη είναι πλέον η Ελληνική κουζίνα, καθώς έφυγε από τη ζωή ένας από τους καλύτερους εκφραστές της, ο σεφ Νίκος Κατσάνης.

Ήταν ένας από τους πιο καταξιωμένους σεφ, μπορεί όχι στο ευρύ κοινό, καθώς δεν ήταν «τηλεοπτικός», αλλά σίγουρα γνωστός στον κύκλο των επαγγελματιών της γαστρονομίας.

Βραβευμένος, λάτρης της ρουστίκ κουζίνας, της χρήσης φρέσκων τοπικών υλικών και των παραδοσιακών συνταγών, άφησε για πάντα την κουζίνα του και την οικογένεια του σε ηλικία μόλις 62 ετών.

Ο Νίκος Κατσάνης, γεννημένος στην Αυστραλία από μετανάστες γονείς, σπούδασε στην Αίγυπτο, στην Ανωτέρα Σχολή Τουριστικών Επαγγελμάτων του Καΐρου, και Οικονομικά στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο (AUC), ενώ τα τελευταία περίπου 30 χρόνια, ζούσε στην Χαλκιδικής,  έχοντας ανοίξει το θρυλικό εστιατόριο «Η Σουσουράδα και ο Σγουρός Σκαντζόχοιρος».

Είχε διεθνείς συμμετοχές σε εκθέσεις, δημοσιεύσεις σχεδόν σε όλα τα έντυπα της γαστρονομίας, ήταν σεφ του «Μακεδονικού Χαλβά» και φημιζόταν για τα εξαιρετικά του πιάτα που βασίζονταν σε τοπικά προϊόντα, «διαφημίζοντας» τη δημιουργική απλότητα της ελληνικής, αλλά και της αγιορείτικης κουζίνας την οποία θαύμαζε εξίσου. Επίσης λάτρης του καλού κρασιού, διέθετε στο εστιατόριο του δεκάδες ποιοτικές ετικέτες.

Έγραψε για το εστιατόριο του ο γνωστός σεφ Επίκουρος στο βιβλίο του «Η νέα ελληνική κουζίνα»:

Τέτοια παρόμοια «δημιουργικότητα» δείχνει εξίσου ένα άλλο θρυλικό εστιατόριο, το «Σουσουράδα κι ο σγουρός σκαντζόχοιρος» του Νίκου Κατσάνη στην Άφυτο της Χαλκιδικής. Ναι μεν ο Κατσάνης προτιμά να προβάλλει την αυθεντικότητα των τοπικών συνταγών αυτούσια, αλλά οι γεύσεις των πιάτων που σερβίρει στο εστιατόριό του είναι τόσο ξένες από αυτές που έχουμε συνηθίσει στην αποξενωμένη αστική μας κουζίνα που ακόμη και το απλό σπετζοφάι του φαίνεται δημιουργικό, πόσο μάλλον η κολομπαρόπιτα (σφογγάτο με κολοκυθάκια) ή το στάρι με σουπιά.

Ο Νίκος Κατσάνης άφησε χθες την τελευταία του πνοή και κηδεύτηκε σήμερα στην Άφυτο, παρουσία μελών της οικογένειας του, φίλων, αλλά και κατοίκων του χωριου.

Πηγή:https://www.grtimes.gr

Published in Κοινωνία
Κυριακή, 13 Οκτωβρίου 2019 12:48

Παύλος Μελάς 1870 – 1904

Γράφει ο Μουστάκας Ξ. Δημήτριος

 

Έλληνας αξιωματικός του Στρατού, πρωτομάρτυρας και σύμβολο του Μακεδονικού Αγώνα.

Ο Παύλος Μελάς γεννήθηκε στις 29 Μαρτίου του 1870 στη Μασσαλία, όπου ο πατέρας του Μιχαήλ Μελάς (1833-1897) δραστηριοποιούταν ως έμπορος. Το 1886 εισήλθε στη Σχολή Ευελπίδων και εξήλθε ως ανθυπολοχαγός του Πυροβολικού στις 8 Αυγούστου του 1891. Τον επόμενο χρόνο νυμφεύτηκε τη Ναταλία Δραγούμη (1872-1973), κόρη του τραπεζίτη και πολιτικού Στέφανου Δραγούμη, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά, τον στρατιωτικό Μιχαήλ Μελά (1894-1950) και τη χημικό Ζωή Μελά Ιωαννίδη (1898-1996).

Υπήρξε δραστήριο μέλος της Εθνικής Εταιρείας, μιας μυστικής οργάνωσης, που είχε ως σκοπό την αναζωπύρωση του εθνικού φρονήματος και την απελευθέρωση των υπόδουλων Ελλήνων με κάθε θυσία, και έπαιξε αρνητικό ρόλο στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897. Με την έκρηξη του πολέμου μάχεται στα μέτωπα της Θεσσαλίας, ως διοικητής ουλαμού της 2ης Πεδινής Πυροβολαρχίας. Είναι αισιόδοξος για την έκβασή του, ώστε γράφει στους γονείς του: «...Αν ο θεός μας βοηθήση ολίγον, σύντομα θα λάβετε γράμμα μου από την Θεσσαλονίκην. ΄Ώστε θάρρος, αγαπητοί μου γονείς, θάρρος και πεποίθησιν· διότι και αν φέρη ο διάβολος, να νικηθώμεν, θα νικηθώμεν παλικαρίσια...». Δέκα μέρες αργότερα, η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί τον απογοητεύει και τον αηδιάζει. «Οι ηλίθιοι που φωνάζουν εναντίον του (εννοεί τον διάδοχο Κωνσταντίνο) έπρεπε να είναι εις την Λάρισσαν την επαύριο, της ατίμου, ατίμου, ατίμου φυγής μας, δια να ιδούν την κατάστασιν του στρατού και ν’ αντιληφθούν αν ήτο δυνατόν να κάμη μαζί του ένα βήμα προς τα εμπρός...» γράφει εκ νέου στους γονείς του.

Στις αρχές του 20ου αιώνα τον απασχολεί έντονα η κατάσταση στην τουρκοκρατούμενη Μακεδονία και τον ανησυχεί η δράση των κομιτατζήδων, που επιδιώκουν την προσάρτηση της Μακεδονίας στη Βουλγαρία. Τον επηρεάζει έντονα ο Μακεδόνας πεθερός του Στέφανος Δραγούμης, ενώ έχει πληροφόρηση από πρώτο χέρι από τον αδελφό της γυναίκας του Ίωνα Δραγούμη, που υπηρετεί ως υποπρόξενος στο Μοναστήρι (σημερινή Μπίτολα).

Τον Φεβρουάριο του 1904, μαζί με άλλους τρεις αξιωματικούς, τους λογαχούς Αλέξανδρο Κοντούλη και Αναστάσιο Παπούλα και τον ανθυπολοχαγό Γεώργιο Κολοκοτρώνη, συμμετέχει σε μυστική αποστολή στη Μακεδονία με το ψευδώνυμο Μίκης Ζέζας (Μίκης, από το όνομα του γιου του Μιχαήλ, που τον φωνάζουν χαϊδευτικά Μίκη και Ζέζας, από το όνομα της κόρης του Ζωής, που τη φωνάζουν χαϊδευτικά Ζέζα), κατόπιν εντολής της κυβέρνησης Θεοτόκη. Η ομάδα των τεσσάρων αξιωματικών, συνοδευόμενη από μακεδόνες αγωνιστές, δραστηριοποιήθηκε στη δυτική Μακεδονία, αλλά οι κινήσεις της έγιναν αντιληπτές από τους Τούρκους, οι οποίοι ζήτησαν από την ελληνική κυβέρνηση την ανάκλησή τους. Έτσι, ο Μελάς μαζί με τους τρεις άλλους αξιωματικούς επέστρεψαν στην Αθήνα στις 29 Μαρτίου.

Τον Ιούλιο, ενώ υπηρετούσε στη Σχολή Ευελπίδων, ζήτησε 20ήμερη άδεια και έκανε ένα δεύτερο ταξίδι στη Μακεδονία. Στο πλαστό διαβατήριό του αναγραφόταν το όνομα Πέτρος Δέδες και ως επάγγελμα δήλωνε ζωέμπορος. Μόλις έφθασε στην Κοζάνη συναντήθηκε με το ντόπιο ελληνικό στοιχείο και αποφασίστηκε η συγκρότηση ενόπλων σωμάτων με τη στρατολόγηση ανδρών από τις γύρω περιοχές και η ανάληψη άμεσης δράσης στη Δυτική Μακεδονία. Επέστρεψε στην Αθήνα στις 3 Αυγούστου γεμάτος αισιοδοξία για την έκβαση του Αγώνα.

Μετά από 15 ημέρες ζήτησε κι έλαβε τετράμηνη άδεια από το στράτευμα για να αναλάβει επίσημα την αρχηγία του Μακεδονικού Αγώνα στην περιοχή της Καστοριάς και του Μοναστηρίου, κατόπιν υπόδειξης του Μακεδονικού Κομιτάτου. Λίγο πριν από την αναχώρησή του εξομολογείτο στη γυναίκα του: «...Αισθάνομαι πολύ, ο δυστυχής, την ευτυχίαν που αφήνω· αισθάνομαι ότι μ’ όλον τον ανήσυχον και νευρικόν χαρακτήραν μου ο βίος ο οποίος μου αρμόζει περισσότερον είναι ο ήσυχος και ο οικογενειακός. Αλλ’ από τινος δεν ηξεύρω τι έπαθα· έγινα όργανον δυνάμεως πολύ μεγάλης, ως φαίνεται, αφού έχει την ισχύν να κατασιγάση όλα τ’ αλλα αισθήματά μου και να με ωθή διαρκώς προς την Μακεδονίαν». Και από τη Λάρισα συμπλήρωνε με νέο γράμμα προς την σύζυγό του, ωσάν να προαισθανόταν το τέλος του: «...Αναλαμβάνω αυτόν τον αγώνα με όλη μου την ψυχήν και με την ιδέαν, ότι είμαι υποχρεωμένος να τον αναλάβω. Είχα και εγώ την ακράδαντον πεποίθησιν, ότι δυνάμεθα να εργασθώμεν εν Μακεδονία και να σώσωμεν πολλά πράγματα. Έχων δε την πεποίθησιν ταύτην, έχω και υπέρτατον καθήκον να θυσιάσω το παν όπως πείσω την Κυβέρνησιν και την κοινήν γνώμην περί τούτου...».

Στις 28 Αυγούστου ο Καπετάν Μίκης Ζέζας διέβη τα σύνορα, συνοδευόμενος από αρκετούς Μακεδόνες, Λάκωνες και Κρήτες, και στα μέσα Σεπτεμβρίου στρατοπέδευσε στην περιοχή της Καστοριάς. Στις 13 Οκτωβρίου του 1904 εισήλθε στο χωριό Στάτιστα για να αναπαυτεί αυτός και οι άνδρες του. Όμως, ο Βούλγαρος αρχικομιτατζής Μήτρος Βλάχος, προκειμένου να τον βγάλει από τη μέση, ειδοποίησε τις οθωμανικές αρχές. Επί τόπου κατέφθασε ισχυρό στρατιωτικό απόσπασμα, αποτελούμενο από 150 άνδρες και στη συμπλοκή που ακολούθησε, ο Παύλος Μελάς τραυματίστηκε σοβαρά στην οσφυϊκή χώρα και μετά από μισή ώρα άφησε την τελευταία του πνοή.

Το κεφάλι του αποκόπηκε από τους συμπολεμιστές του και τάφηκε στο ναό της Αγίας Παρασκευής στο Πισοδέρι. Το σώμα του παραδόθηκε από τις οθωμανικές αρχές στον μητροπολίτη Καστοριάς Γερμανό (Καραβαγγέλη) και τάφηκε στον βυζαντινό ναό των Ταξιαρχών στην Καστοριά, όπου αναπαύεται και η κάρά του από το 1950. Στον ίδιο ναό έχει ταφεί και η σύζυγός του Ναταλία, κατ’ επιθυμίαν της.

Ο θάνατος του Παύλου Μελά έγινε γνωστός στην Αθήνα στις 18 Οκτωβρίου και συγκλόνισε την κοινή γνώμη, λόγω του ακέραιου και αγνού χαρακτήρα του ανδρός, αλλά και του γνωστού ονόματος της οικογένειάς του, που είχε μεγάλους δεσμούς με τη Μακεδονία και την κοινωνία των Αθηνών. Η θυσία του σηματοδότησε την ουσιαστική έναρξη του Μακεδονικού Αγώνα, που κορυφώθηκε με τους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-1913.

 

πηγή Σαν Σήμερα

Published in Κοινωνία

Γράφει ο Δημήτριος Ξ. Μουστάκας

 

Πέθανε σήμερα 11 Οκτωβρίου ο Ρώσος κοσμοναύτης Αλεξέι Λεόνοφ σε ηλικία 85 ετών. Ο Αλεξέι Λεόνοφ γεννήθηκε στις 30 Μαΐου 1934 στο Listvyanka της επαρχίας Tisulsky, στην περιφέρεια Κεμέροβο και ήταν ο πρώτος άνθρωπος που «περπάτησε» στο Διάστημα

Το ημερολόγιο έγραφε 18 Μαρτίου 1965 όταν ο σοβιετικός κοσμοναύτης βγήκε από την κάψουλά του και έκανε την πρώτη ανθρώπινη τσάρκα στο Υπερπέραν, γράφοντας μια από τις πρώτες χρυσές σελίδες στο κεφάλαιο της κατάκτησης του Διαστήματος.

Μέσα στο ψυχροπολεμικό κλίμα της εποχής και τη λυσσαλέα μάχη ΗΠΑ και Σοβιετικής Ένωσης για τη διαστημική περιπέτεια, η βόλτα του Λεόνοφ έκλεψε μάλιστα τη δόξα από τον αμερικανό αστροναύτη Εντ Γουάιτ κατά τρεις μήνες, δίνοντας μια δεύτερη νίκη στους Σοβιετικούς, μετά τον εμφατικό θρίαμβο δηλαδή του Γιούρι Γκαγκάριν!

Κι όλα ξεκίνησαν από έναν άνθρωπο που ήθελε να γίνει καλλιτέχνης, ευτυχώς όμως τον κέρδισε η αεροπορία, η μηχανική και κατόπιν η διαστημική κούρσα. Ο ίδιος υπήρξε εξάλλου ένας από τους πρώτους 20 κοσμοναύτες που επιλέχθηκαν για τη θαρραλέα μάχη του Σύμπαντος, όντας σε ηλικία 25 ετών.

Η περιπέτεια του Λεόνοφ στην πρώτο ανθρώπινο περίπατο στο βαθύ σκοτάδι, που λίγο έλειψε να του στοιχίσει τη ζωή στο Διάστημα, αντικατοπτρίζει την απόπειρα του ανέτοιμου ανθρώπου να ριχτεί με τα μούτρα στην κατάκτηση του Διαστήματος, με τον Ψυχρό Πόλεμο να κάνει το πράγμα ακόμα πιο σκοτεινό και επικίνδυνο: τα 12 λεπτά και 9 δευτερόλεπτα που έμεινε εκτός διαστημοπλοίου κόμισαν ωστόσο πρωτοφανή γνώση στους μηχανικούς των διαστημικών προγραμμάτων.

Ο ίδιος ήταν μάλιστα επικεφαλής της πρώτης σοβιετικής αποστολής στο Φεγγάρι, η οποία ωστόσο ακυρώθηκε όταν οι Αμερικανοί πήραν αυτή τη φορά τη νίκη, με το Apollo 11 να καταφθάνει πρώτο στη Σελήνη το 1969…

Πρώτα χρόνια

Ο Αλεξέι Αρχίποβιτς Λεόνοφ γεννιέται στις 30 Μαΐου 1934 σε ένα ξεχασμένο χωριό της Δυτικής Σιβηρίας, κάπου 600 χιλιόμετρα από την κοντινότερη πόλη. Ως το ένατο παιδί της οικογένειας, μεγαλώνει μέσα στο ταραγμένο κλίμα της εποχής, με τον αντικαθεστωτικό πατέρα του να γίνεται αντικείμενο καταπίεσης από το καθεστώς.

Η οικογένεια εξαναγκάζεται λοιπόν να μετακινείται συχνά, με τον μικρό Αλεξέι να ολοκληρώνει το σχολείο με άριστα (1953), να διακρίνεται στα αθλήματα και να έχει ήδη αναπτύξει την παντοτινή του αγάπη για τις πτήσεις, χάρη στον μεγαλύτερο αδερφό του, που ήταν μηχανικός αεροσκαφών.

Μετά την αποφοίτηση, γράφεται λοιπόν στην αεροπορική ακαδημία, ένα παιδικό όνειρο του Λεόνοφ, το οποίο ήταν ωστόσο εξίσου σφοδρό με την άλλη μεγάλη αγάπη του, την τέχνη. Την οποία ωστόσο εγκατέλειψε οριστικά το 1955 για να βρεθεί για δύο χρόνια στην ανώτατη σχολή εκπαίδευσης πιλότων της Σοβιετικής Ένωσης στην Ουκρανία.

Μετά την αποφοίτησή του, γίνεται μέλος της επίλεκτης ομάδας των πιλότων μαχητικών και διακρίνεται στον τομέα του, παραμένοντας πάντα ένας από τους πιο ταλαντούχους ιπτάμενους της Ένωσης!

Το 1960, ο Αλεξέι θα κάνει αίτηση στο νεοσύστατο Διαστημικό Πρόγραμμα της Ένωσης, καθώς επρόκειτο για μια θέση που απολάμβανε υψηλές τιμές: το επάγγελμα του κοσμοναύτη ήταν από τα πλέον προνομιακά και αξιοσέβαστα στα χρόνια της κομμουνιστικής Ένωσης. Από το 1960-1961 θα φοιτήσει λοιπόν στο πρόγραμμα προετοιμασίας των κοσμοναυτών, διαπρέποντας στις εξετάσεις και τις δοκιμές για τη φυσική κατάσταση…

Η βόλτα που άλλαξε την Ιστορία

Ήταν στις 17 Μαρτίου 1965 όταν ο Αλεξέι Λεόνοφ έγινε συγκυβερνήτης του «Voskhod 2», του διαστημοπλοίου που μετέφερε τους δύο κοσμοναύτες στο Διάστημα και παρέμεινε εκεί έξω για 1 μέρα, 2 ώρες, 2 λεπτά και 17 δευτερόλεπτα. Η αποστολή ήταν ιστορική: ήταν η πρώτη φορά που άνθρωπος θα εγκατέλειπε τη σχετική ασφάλεια της διαστημικής κάψουλας και θα ανοιγόταν στο απόλυτο κενό!

Ο Αλεξέι Λεόνοφ έκανε ακριβώς αυτό: βγήκε από το διαστημόπλοιο και παρέμεινε στο Διάστημα για 12 λεπτά και 9 δευτερόλεπτα, με το γεγονός να μην έχει προηγούμενο! Προσπαθώντας ωστόσο να επιστρέψει στην κάψουλα, διαπίστωσε ότι η στολή του είχε διογκωθεί και δεν χωρούσε να περάσει από το στενό άνοιγμα της εισόδου.

Παρά τον δικαιολογημένο πανικό του, κατάφερε να την ξεφουσκώσει και να επιστρέψει τελικά στη θέση του, αν και οι περιπέτειες της αποστολής δεν είχαν τελειώσει: πριν από την προσεδάφισή του, το σύστημα πλοήγησης του Voskhod χάλασε και το διαστημόπλοιο προσγειώθηκε 180 χιλιόμετρα μακριά από το προκαθορισμένο σημείο, σε μια απομονωμένη και δύσβατη περιοχή.

Οι δύο κοσμοναύτες αναγκάστηκαν να περάσουν δύο νύχτες στα βάθη των δασών, μέσα στο τσουχτερό κρύο της Σιβηρίας, κάτω από το άγρυπνο βλέμμα των αγριμιών που καραδοκούσαν! Και όταν τελικά διασώθηκαν, οι λίγες ενθαρρυντικές λέξεις του Λεόνοφ για τη διαστημική του περιπέτεια θα εγκαινίαζαν πράγματι μια νέα εποχή για την κατάκτηση του Διαστήματος, έτσι αισιόδοξες καθώς ήταν: «Μπορεί κάποιος να επιβιώσει και να εργαστεί στο Υπερπέραν»!

Για την πετυχημένη του αποστολή, ο αντισμήναρχος Λεόνοφ αποκαλείται «Ήρωας της Σοβιετικής Ένωσης» στις 23 Μαρτίου 1965 και βραβεύεται με το Μετάλλιο Λένιν και άλλες εξέχουσες σοβιετικές τιμές.

Κατοπινές διαστημικές περιπέτειες

Το 1965-1967, ο Λεόνοφ φιγούραρε πια ως εκπαιδευτής κοσμοναυτών, την ίδια ώρα που παρέμενε λειτουργικός κοσμοναύτης αλλά και πιλότος, τόσο μαχητικών όσο και διαστημοπλοίων. Το 1968 αποφοίτησε από τη μηχανική ακαδημία της Πολεμικής Αεροπορίας και ήταν πια στα ανώτερα κλιμάκια του σοβιετικού διαστημικού προγράμματος.

Δεν θα μπορούσε λοιπόν να επιλεγεί άλλος για επικεφαλής της θρυλικής Σεληνιακής Αποστολής, της διαπρεπέστερης διαστημικής κούρσας δηλαδή του Ψυχρού Πολέμου! Ο Λεόνοφ δούλεψε με ψυχή και με καρδιά από το 1967-1970 για να κερδίσουν οι Σοβιετικοί και αυτή τη μάχη, αν και η προσελήνωση του Apollo 11 το 1969 θα ματαίωνε τη σοβιετική προσπάθεια.

Θρυλικό περιστατικό στον ταραχώδη βίο του Λεόνοφ ήταν το στιγμιότυπο που λίγο έλειψε να χάσει τη ζωή του κατά την απόπειρα δολοφονίας του σοβιετικού ηγέτη Λεονίντ Μπρέζνιεφ: ο Λεόνοφ και τρεις ακόμα κοσμοναύτες βρίσκονταν σε κυβερνητικό όχημα, το οποίο μπέρδεψε ο επίδοξος δολοφόνος και άρχισε να γαζώνει με σφαέρες. Το λάθος του συνωμότη άφησε τον οδηγό του αυτοκινήτου νεκρό, αν και οι κοσμοναύτες επιβίωσαν από τη δολοφονική απόπειρα.

Τον Ιούλιο του 1975, ο Λεόνοφ έκανε το δεύτερο ταξιδάκι του στο Διάστημα, ως μέλος της πρώτης κοινής αποστολής αμερικανών αστροναυτών και σοβιετικών κοσμοναυτών! Ο Λεόνοφ ήταν κυβερνήτης του σοβιετικού «Soyuz 19», σε μια αποστολή που είχε πέρα από επιστημονικό, και συμβολικό περιεχόμενο.

Η κοινή περιπέτεια Αμερικανών και Σοβιετικών κράτησε 5 μέρες, 22 ώρες, 30 λεπτά και 51 δευτερόλεπτα και σύσφιξε τις ψυχροπολεμικές σχέσεις των δύο διαστημικών προγραμμάτων, την ίδια στιγμή που ο υποπτέραρχος Λεόνοφ τιμήθηκε με μια δεύτερη σειρά μεταλλίων και κρατικών τιμών. Επίσης, έγινε για δεύτερη φορά «Ήρωας της Σοβιετικής Ένωσης»!

Από το 1976-1982, ο Λεόνοφ υπηρέτησε ως αναπληρωτής διευθυντής στο Κέντρο Εκπαίδευσης Κοσμοναυτών «Γιούρι Γκαγκάριν», την ίδια στιγμή που λειτουργούσε για πολλά χρόνια ως διευθυντής σύνταξης στην αστροναυτική επιθεώρηση «Ο Ποσειδώνας»…

Τελευταία χρόνια

Ο Αλεξέι Λεόνοφ εγκατέλειψε την ενεργό κοσμοναυτική δράση το 1991, συνέχισε ωστόσο να δραστηριοποιείται ως άνθρωπος. Είναι πλέον αντιπρόεδρος μοσχοβίτικης τράπεζας και σύμβουλος σε θέματα Διαστήματος. Και βέβαια έχει πλέον χρόνο να ασχολείται με το δεύτερο μεγάλο πάθος του στη ζωή, τη ζωγραφική!

Ο ίδιος οργώνει Ρωσία και υφήλιο επιδεικνύοντας τα 200 και πλέον ζωγραφικά του έργα, κάποια μάλιστα εκ των οποίων φιλοτέχνησε στο Διάστημα! Το όνομά του έχει δοθεί σε σεληνιακό κρατήρα, την ίδια στιγμή που στη Ρωσία δρόμοι και πλατείες έχουν πάρει το όνομά του. Όσο για τα κρατικά, επιστημονικά και τεχνολογικά βραβεία που έχει λάβει, γεμίζουν πραγματικά ένα διαστημόπλοιο!

Στην προσωπική του ζωή, ο Λεόνοφ είναι εδώ και πολλά χρόνια παντρεμένος με μια δασκάλα και έχει δύο κόρες, ζώντας πλέον με την οικογένειά του στη Μόσχα. Στις 30 Μαΐου 2009, ο πρόεδρος Μεντβέντεφ του ευχήθηκε για τα 75α του γενέθλια.

Στα παραλειπόμενα της βιογραφίας του, οι τόσες φορές που έχει ξεγελάσει τον θάνατο! Πέρα από τις δύο φορές που κινδύνεψε να χαθεί με την αποστολή του «Voskhod 2», ο Λεόνοφ επιβίωσε και από ατύχημα με αλεξίπτωτο, κατά την εκπαίδευσή του ως πιλότος. Και βέβαια η μοίρα τού έκλεισε πονηρά το μάτι όταν από την ασθένεια του συγκυβερνήτη του, Valery Kubasov, στην αποστολή του «Salyut 1», επιλέχθηκε τελικά για την αποστολή το πλήρωμα αντικατάστασης, το οποίο και σκοτώθηκε στη μοιραία πτήση.

Επιπλέον, ο Λεόνοφ γλίτωσε και από τροχαίο ατύχημα, όταν το αμάξι του βγήκε από τον δρόμο και σφηνώθηκε σε παγωμένη λίμνη: ο κοσμοναύτης κατάφερε να επιβιώσει, βγάζοντας από το σμπαραλιασμένο όχημα τόσο τη γυναίκα όσο και τον οδηγό του.

 

πηγή newsbeast

Published in Κοινωνία

Αναμφίβολα η Κασσάνδρα και η Χαλκιδική γενικότερα, έδωσε ηχηρό παρόν στον «Μακεδονικό Αγώνα» μετά το 1907. Εκείνο το έτος ήλθε στη Χαλκιδική ως Μητροπολίτης Κασσανδρείας ο ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ, που, εκτός των άλλων, ήταν φλογερός πατριώτης. Για την απόκρουση και εκδίωξη ενόπλων Βουλγαρικών ομάδων ιδρύει αμέσως Κέντρα και Επιτροπές Άμυνας (Ε.Α), σε κάθε χωριό της Κασσάνδρας. Διατηρεί στενή επαφή με τον Γενικό Πρόξενο ΛΑΜΠΡΟ ΚΟΡΟΜΗΛΑ στη Θεσσαλονίκη και συνεργάζεται με τους αρχηγούς αντάρτικων σωμάτων: Δημ. Κάκκαβο, Βασ. Παπακώστα, Γεωργ. Γαλανόπουλο και Αθαν.  Μινόπουλο.

Η Κασσάνδρα, λόγω γεωγραφικής θέσης, αποτελούσε σπουδαίο στρατηγικό σημείο για την διεξαγωγή του Αγώνα. Εδώ αποβιβαζόταν, από την ελεύθερη Ελλάδα, αντάρτικα σώματα προερχόμενα από τις Βόρειες Σποράδες και προωθούνταν στη συνέχεια σε όλα τα σημεία της Μακεδονίας. Επίσης από εδώ μεταφέρονταν όπλα και τρόφιμα για τις ανάγκες των σωμάτων αυτών. Προφανώς οι Κασσανδρινοί που συμμετείχαν ενεργά σ΄αυτόν τον αγώνα είναι «ΜΑΚΕΔΟΝΟΜΑΧΟΙ» και το προσκλητήριό τους έχει ως εξής:

1. Από ΒΑΛΤΑ (Κασσάνδρεια)

ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ (γιατρός) Α! πρόεδρος της Ε.Α. Έμπιστος πράκτορας του Προξενείου Θεσσαλονίκης. Συνεργάτης του Ειρηναίου, του Προξένου Κορομηλά και του Δ. Κάκκαβου. Κλήθηκε και επισκέφτηκε, πολλές φορές, κρησφύγετα και λημέρια ανταρτών για θεραπεία αρρώστων και περιποίηση τραυμάτων. Ενίσχυσε οικονομικά τον αγώνα.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Β! πρόεδρος της Ε.Α. ενίσχυσε σημαντικά τον Αγώνα.

ΦΤΙΚΑΣ  ΑΛΚΙΒΙΑΔΗΣ (από τον Βάβδο). Δημογέροντας που μυήθηκε από τους πρώτους στον αγώνα από τον Α. ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ και τον έστελνε με εμπιστευτική αλληλογραφία στον Πρόξενο της Θεσσαλονίκης Λ. ΚΟΡΟΜΗΛΑ.

ΜΟΥΡΜΟΥΡΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Δημογέροντας, ταμίας και εισπράκτορας της Ε.Α.

ΤΖΙΝΤΖΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ (από την κάτω Τζουμαγιά) Δημογέροντας. Ενίσχυσε ηθικά και υλικά τον Αγώνα. Το σπίτι του χρησίμευε ως προπαιδευτήριο των νέων.

ΖΑΧΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ. Μυήθηκε στον Αγώνα από τον Δ. Κάκκαβο. Στην αρχή ήταν πράκτορας της Θεσσαλονίκης. Το 1908 κατατάχθηκε σε ένοπλο σώμα όπου διακρίθηκε για την ανδρεία και την αυτοθυσία του.

ΠΑΠΑ-ΖΑΧΟΣ (Ιερέας)  Α! ταμίας της Ε.Α.

ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ (Δάσκαλος) Α! Γραμματέας της Ε.Α. και πράκτορας.

ΜΑΝΤΖΑΡΗΣ ΠΕΡΙΚΛΗΣ.  Β!  Γραμματέας της Ε.Α. σύνδεσμος τροφοδότης και πράκτορας Κασσάνδρας και Θεσσαλονίκης       

ΜΑΝΤΖΑΡΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ (αδελφός του Περικλή) Τροφοδότης των σωμάτων.

( Οι αδελφοί Μαντζάρη νοίκιασαν το μετόχι της Ι. Μονής Παντοκράτορος, κοντά στη Βάλτα, όπου έμειναν και τρέφονταν τα αντάρτικα σώματα των Παπακώστα και Γαλανόπουλου.)

ΠΑΡΑΘΥΡΑΣ ΑΡΓΥΡΗΣ. Β! ταμίας της Ε.Α. Προύχοντας που ενίσχυσε τον αγώνα πολλαπλά και πολύπλευρα. Ήταν σεβαστός στους Τούρκους . Κατηγορήθηκε από συμπατριώτες του στους οπλαρχηγούς Παπακώστα και Γαλανόπουλο από φθόνο, αλλά με τις εξηγήσεις που έδωσε όταν κλήθηκε αρμοδίως απέδειξε ότι οι κατηγόριες αυτές ήταν ψεύτικες.

ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΣ. Δημογέροντας. Τροφοδοτούσε με όπλα του εμπορίου όλη τη Χαλκιδική. Πολλές φορές τα έφερνε η οργάνωση «Μαύρη Μοίρα» με καΐκι  στην αγροικία του, στην παραλία «Παπα-κυρίτση», απ΄όπου τα παραλάμβανε ο αγωνιστής Ιωάννης Καραγιάννης και τα παρέδιδε στον Παπασταύρου ο οποίος τα αποθήκευε στην αποθήκη του Αθανασίου Ευσταθίου. Τελικά ενίσχυε ηθικά και υλικά τον Αγώνα.

ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ (παππούς, από τη μάνα, του υπογράφοντος αυτό το κείμενο) Έμπιστος αγωνιστής. Παραλάμβανε τα όπλα από την οργάνωση «Μαύρη Μοίρα» και τα παρέδιδε στον Παπασταύρου.

ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ. Φέρεται ως πρόεδρος της Ε.Α. Στην αχυραποθήκη του αποθηκεύονταν τα όπλα της οργάνωσης «Μαύρη Μοίρα»

ΣΤΑΜΠΟΥΛΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ. Συνεργάτης του Προξενείου Θεσσαλονίκης και του Δ. Κάκκαβου. Έπαιρνε από εκεί λαχεία και φωτογραφίες ηρώων και τα πουλούσε δίνοντας τα χρήματα στο Προξενείο για τον Αγώνα. Το Προξενείο του ανέθεσε εμπιστευτικές αποστολές που τις εκτέλεσε με επιτυχία.

ΡΗΓΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ. Μέλος της Ε.Α.

ΠΑΡΘΕΝΙΩΤΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ. Μέλος της Ε.Α.

ΔΑΛΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ, ΤΣΑΠΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ, ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ ΙΩΑΝΝΗΣ, ΠΑΠΟΥΛΙΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ, ΧΡΥΣΑΦΗΣ ΧΡΥΣΑΦΗΣ, ΧΡΥΣΑΦΗΣ ΤΙΜΟΛΕΩΝ, ΧΟΡΟΘΕΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ, και ΦΤΙΚΑΣ ΑΥΓΕΡΙΝΟΣ. Δημογέροντες με σημαντική προσφορά στον Αγώνα. — στην πόλη Κασσάνδρα.

Published in Κοινωνία
Σελίδα 1 από 10
Σύννεφο Ετικετών
Google Ads
Δημοφιλής
Τηλέφωνα Δήμων
Sponsors